De wandelende cactus

“Aangenaam, mijn naam is Sil en ik ben de wandelende cactus,” had ik je al spottend gezegd deze week als ik je tegenkwam.

Waarom? Ik had namelijk het idee dat alle ballonnen die ik tegenkwam en alle mensen die dichtbij wilden komen, prikte. De een deed ik pijn en de ander knapte als een verloren droom uit elkaar.

Het gaat je niet in de koude kleren zitten als je een prutweek hebt gehad waar alles (ja, echt ALLES) in duigen valt. Dan moet je wel van hele goede huize komen om niet lichtelijk gedeprimeerd, emotioneel of misschien zelfs wel lichtelijk geïrriteerd te raken. In mijn gekkigheid heb ik een cactus gekocht om het wandelende cactus gevoel maar even te versterken.

Want tja, zelfs als je een boek over zelfhaat geschreven hebt, heb je natuurlijk wel te dealen met die lastige emoties. Die emoties van (zelf)haat, onwaardigheid en verdriet. Eerlijk gezegd, was ik afgelopen week best bang. Niet bang voor omstandigheden, voor personen of voor God, maar bang voor de emoties die mijn hart in een keer deed voelen.

Het is een angst die ik normaal niet zo kon benoemen. Een angst die het ons heel moeilijk maakt om bezig te gaan met pijn en bijvoorbeeld zelfhaat. Het is een angst die ons doet geloven dat we stuk gaan wanneer we met de trauma’s in ons leven aan de slag gaan.

HZZKGVVJ6I

Toen ik dat in de gaten had, wist ik dat ik Hoop, Waarde en Liefde moest toelaten in mijn hart. Niets in ons is hopeloos. Niets in ons is waardeloos. Het liet zien dat de angst om stuk te gaan ongegrond is, want als ik de stekels van die cactus uit me haal ga ik niet stuk. Als ik de stekels uit mij haal, kan ik weer bewegen, bloeien en groeien zonder pijn.

Ik stopte mezelf te zien als een prik(kel)grage bloeiende cactus en keek naar mezelf als de zachte woestijnbloem die uit het droge zand na een regenbui bloeit.

Voel jij je ook zo’n wandelende cactus? Misschien ben je van nature helemaal niet zo gemaakt en zijn de naalden van andermans cactus in jou blijven steken? Wees dan niet bang om de naalden uit je leven te halen en weer te veranderen in zo’n mooie bloem.

O ja, wat is er gebeurd met die cactus van mij? Die kan mij geen pijn meer doen. Hij heeft een beschermd plekje gekregen, waar hij niemand meer pijn kan doen en gewoon zichzelf kan zijn met zijn mooie bloemen. God heeft immers hem toch ook mooi gemaakt, net zoals jou mooi mens?

Liefs

– Sil –

P.S. Wil je meer weten over zelfhaat? Koop dan mijn boekje Waanzinnig (on)geliefd op mijn website

4 thoughts on “De wandelende cactus

  1. Gert Gombert

    Silvana ik lees graag die korte (columns ) van jou. Zo ook nu weer. Ik weet dat ik enkele keren geprikt ben door zo’n kaktus, hoe haal je die stekels eruit ik blijf er maar mee door lopen. Er zijn periode’s dat ik ze niet voel, dus ik ga maar Door. B t w ik ben niet goed of een held om confrontatie’s aan te gaan, dus ik draag de pijn dat is veilig en soms wordt het te veel.

    Groetjes Gert

  2. […] zorgde ervoor dat ik pijn veroorzaakte in de omgeving. Ik was een wandelende cactus, totdat ik de focus van de symptomen van ziek zijn afhaalde en focuste op het echte probleem […]

  3. MashaHhj

    My friend and I went camping the other day. It was a very bad experience, as he wouldn’t let me sleep all night. He kept talking about random subjects and complained about his wakefulness. I totally told him to link and deal with it.

  4. DenisGrf

    Oh Lord. I don’t know what to do as I have loads of work to do next week semester. Plus the university exams are approaching, it will be a stretch. I am already being anxious maybe I should link to calm down a little bit. Hopefully it will all go well. Wish me luck.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *