Geen frambozentaart voor mij! – Eenzaamheid

brendaolie9

Gisteravond stond ik voor de koelkast en ik wilde de halve taart naar binnen duwen om de eenzaamheid en de hoofdpijn maar even te verdoven, dus ik liep naar buiten met mijn lieve logeerpup die me met grote ogen aankeek en tranen stroomden over mijn wangen.nelina-cakesmash2

“It was a long time that my heart felt this heavy. It was a long time that tears flowed down this face.” Klonk er zachtjes uit hart gevuld met de Blues.

Even voelde het gemis zwaar, heftig en scherp. De pijn vroeg om een snelle oplossing, zoals een verslaafde verlangt naar zijn drug. Gelukkig omdat ik nu al een tijdje aan het werk was met mijn hart, wist ik ook wat het nodig had. Dat was geen halve frambozentaart.

Ik heb geleerd dat er geen kortere weg is door het genezingsproces en dat brute eerlijkheid nodig was. Als ik wilde dat mijn kapotgeslagen hart weer gelijmd zou worden, moest ik alle emoties omarmen.

“Sil, je hebt toestemming om elke emotie te voelen. Onderdruk deze gevoelens niet, maar voel ze. Leg de waarheid niet opzij. Je bent niet alleen, want Ik ben erbij.”

Het was dat moment dat ik twee armen stevig om me heen voelde, het moment dat ik de inhoud van mijn hart uitgegoten had, ik Zijn adem hoorde stokken en zijn hartslag intenser hoorde kloppen.  Dit was niet het vertoon van een man van rust. Nee, het waren de ademstoten van Iemand die kwaad was, die verdriet voelde, die de pijn deelde.

 “You will feel, You will heal, You will love again.” Het donkere lied, veranderde in een lied van belofte.

Wanneer ik dus even die donkere nacht voel en de eenzaamheid besluipt me. Dan laat ik die toe en gebruik ik deze om uiteindelijk Zijn armen te kunnen voelen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *