Ontken je gevoel!

Het is lastig wanneer mensen spreken over het geloof als iets van het verstand. Iets in mij worstelt daar erg mee. Niet vanuit rebelsheid, maar vanuit een verlangen dat mensen het mysterie van hun hart ook ontdekken.

In de praktijk kan je niet geloven met alleen je verstand, maar omdat wij Nederlanders zo goed zijn met het bedenken van dingen schuiven we ons hart aan de kanten en zien we ons gevoel als iets engs en onvoorspelbaars. Wanneer ons hart lijkt op het monster van Loch Ness betekent niet dat dit de werkelijke staat van ons hart is.

Ik haatte wat er uit voortkwam, namelijk instabiliteit van mijn verwonde emoties en het mysterie van mijn razende gedachten. Ik haatte dat het me ketende aan verslavingen, perfectionisme en manipulatie. Ik haatte het dat ik me voelde alsof ik geen heling kon ontvangen, dat innerlijke pijn mijn leven en mijn relaties bleef saboteren.

Om mijn zelfhaat als christen nog eens aan te vuren hoorde ik Jeremia 17:9 van de kansel en hoe we niet naar ons hart moeten luisteren, want: “arglistig is het hart, ja dodelijk meer dan enig ding, wie zal het kennen?” **

Ontken je emoties!
Ontken je verlangens, want ze zijn arglistig!
Als iets in je hart komt, dan zou je het moeten wegstoppen, want het kan haast niet van God zijn.
Er is te veel gevoel in de kerk en tijdens de aanbidding.
God kan je alleen maar volgen door je verstand, je gevoel verleidt je tot verkeerde zaken.

Met mijn zelfhaat die aangevuurd werd door de lessen van vele kerken en voorgangers, had ik mijn hart (inclusief mijn gevoel) afgesneden, zoals een goede christen betaamde. Terwijl ik juist negeerde waar Liefde wilde wonen.

Geen wonder dat ik God niet kon horen. Logisch dat ik Hem niet meer kon voelen. Hoe kon ik iemand toelaten, terwijl ik een stenen muur tussen ons in had gebouwd. Heel lang was ik bang om eens goed te kijken naar mijn hart, want alles wat ik zag was een verward hart wat me altijd tegenwerkte. Het leek haast een vijand.

We hebben als kerk geen idee wat we met het hart aan moeten. Niet wetende waarom Hij ons hart heeft geschapen of wat hij met al dat gevoel bedoelde. Niet wetende wat zich binnen in haar bevindt met haar verschillende onderdelen. Niet wetende dat ons hart continue tot ons spreekt of hoe we deze taal van ons hart moeten verstaan. Niet wetende dat ze onze vriend is en niet onze vijand.

We hebben geen idee dat God meer spreekt over het hart, dan over liefde, hoop, gehoorzaamheid of zonde. Maar als God meer praat over het hart dan over andere dingen, wordt het dan niet tijd dat we het hart ook belangrijk mogen vinden? Het wordt tijd dat we leren wat het hart werkelijk is, hoe we het mogen behandelen met liefde en compassie in plaats van het te negeren en verbergen vanwege haar gebrokenheid. Het wordt tijd dat we de Liefde in eigen persoon gaan volgen die de gebrokenen van hart genas en niet er van wegliep.

Je hart is niet arglistig of onbetrouwbaar. Dit geldt helemaal wanneer je Liefde hebt toegelaten in je leven. De wonden van trauma in je hart kunnen wel onbetrouwbaar zijn, want het gelooft dat het gescheiden is van liefde en het recht heeft om de rest van je hart te vergiftigen met zelfhaat. Jouw hart is nooit gemaakt om genegeerd en vergeten te zijn, terwijl het leven haar nog verder breekt. Mooi mens, het maakt niet uit hoe lang pijn in jouw hart heeft geleefd, hoe lang de monsters hebben vertoefd, hoe gebroken ze is door de hamer van trauma, er is fantastisch nieuws voor jou.

De grote reden waarom Liefde wil wonen in jouw gebroken hart was om het te vullen met licht en te herstellen wat verloren is gegaan.

Wordt het niet tijd om naar ons hart te kijken met de ogen van Liefde en haar te behandelen als iets kostbaars?

Knuff <3
Silvana

** Trouwens Jeremia 17 spreekt van een hart zonder God – niet van het hart waar God verblijft. Hoe enorm is deze uit de context getrokken in preken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *