Hongerig klein meisje|| Liefde deel 1

Ik kreeg van de week een bericht via mijn Instagramprofiel van een kennis die zijn mening met mij wilde delen: “Je bent zo open, zo mooi, zo inspirerend” en algauw veranderde dit in kritiek. Of nou ja, iets wat op feedback leek.
 
“Je bent zo wanhopig voor liefde” zei hij. “Je bent geen hongerig klein meisje meer, dus hou daar mee op.” Ik moest mezelf inhouden om niet iets gemeens terug te zeggen.
 
Toen ik het opnieuw terug las, waren er zoveel dingen die ik wilde zeggen. Waaronder dat het soms goed is om een hongerig klein meisje te zijn, want die hebben plezier en zijn onbevangen! Ondanks dat was de kern van al die dingen was de meest belangrijke:
 
Wij hongeren allemaal naar liefde. Iedereen.
 
Waar of niet? Het gaat hier niet om het zijn van een klein meisje, maar het gaat om het zijn van een mens.
 
Sommigen zijn eerlijker tegenover onze honger. Anderen weten het goed te verstoppen en te isoleren. Sommigen hebben de kunst geleerd om hun nood voor liefde te herkennen en erkennen en vervullen het zonder manipulatie of kweilend over iemand heen te hangen. We hebben geleerd om de liefde van ons eigen leven te zijn.
 
Anderen zijn continue aan het faken, manipuleren of liefde aan het opeisen, want ze hebben niet geleerd om alleen te zijn met hun nood, met hun verlangen. Het is de kunst om te zijn zonder vervulling. Maar waar we ook staan in ons leven:
 
Wij hongeren allemaal naar liefde. Dat is gewoon een feit. We verlangen er allemaal naar. Iedereen.
 
En ik hoop dat diegene die dit schreef de liefde zal vinden waar hij naar verlangt. Ik kon het niet laten dan dit verdrietig vinden dat deze man niet kon accepteren wat hijzelf echt wilde.
 
Totdat we accepteren ons verlangen naar iets, dan zullen we het ook niet krijg.
 
Een van de redenen waarom ik het moeilijk had om liefde te vinden, is dat ik altijd er naar zocht in de buitenwereld. Vriendjes, vriendinnetjes, trouwringen. Een bepaalde toewijding van een persoon. Niets kan deze cultuur beter weergeven dan Valentijnsdag dat zegt: “Hou je van mij? Dan moet je een kado voor me kopen om het te bewijzen.”
 
Misschien ben ik een beetje cynisch over Valentijnsdag, misschien niet. Ik denk en geloof dat uitingen van liefde waardevol kunnen zijn als ze ook ons hart weerspiegelen. Maar ik weet ook hoe lege uitingen kunnen zijn, wanneer er geen enkel besef is van liefde, om geliefd te zijn of om lief te hebben.
 
We denken dat we een vriendje, een man of een partner hebben, dat we dan ons meer geliefd voelen. Maar toch is het niet genoeg. Zijn liefde kan ons niet opvullen. 
“Kwam hij maar thuis met bloemen…”
“Luisterde hij maar wat meer…”
 
Liefde komt binnenwandelen als we ons hele hart openen en leven. Dit betekent dat liefde zo weinig te maken heeft met een ander, en zoveel met onszelf en de manier hoe ik mijn leven leidt.
 
Met andere woorden, als ik gebrek aan liefde heb in mijn leven, dan heb ik maar één iemand verantwoordelijk te stellen: IK. Als ik meer liefde wil hebben in mijn leven, dan is er maar één iemand die deze ruimte kan maken voor liefde: IK.
We doen dit door onze hart te laten spreken, zelfs als er kans is op afwijzing, door te voelen wat we werkelijk voelen, door te leren uit te rijken naar de ander zonder onszelf te verliezen, en opnieuw door te erkennen door de nood en honger naar liefde, door ruimte maken, zodat het kan groeien.
 
Liefde is eerder iets wat je beoefent en minder iets wat je zomaar op de straat vindt. Liefde is eerder een besef van iets wat er al is en minder iets wat we ontdekken. Liefde meer iets waar ons hart zachter van worden, minder iets waar wij op bouwen.
 
Mooi hé, we hoeven niet te vechten om liefde of te wedijveren voor liefde.
Maar als we ons hart hiervoor open, dan ontdekken we dat het allang bestaat in en rondom ons.

2 thoughts on “Hongerig klein meisje|| Liefde deel 1

  1. Wat een fijne blog. Ik voel de laatste tijd sterk het hongerige kleine meisje in me, of nee, ik voel me meer als een hongerig klein roofdier. Iedere leuke vent die langsloopt in mijn leven kijk ik aan met hongerige ogen, yum! Misschien heeft het iets te maken met de lente… En ook ik zat me daarover af te vragen of ik niet wat te ‘needy’ ben. Moet ik mezelf niet wat temperen? Dankzij jouw mooie woorden hier weet ik: nee. Ik mag hongerig zijn. Als een vos. Mijn hart staat open.
    Liefde voor jou, Silvana!

    1. Silvana Schasfoort

      Oh wees maar hongerig mooi mens! Je hebt een groot hart dat veel geeft, dus vul je hart ook met veel liefde. ❤

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *