Liefde doet ONMEUNIG zeer || Liefde deel 2

Wanneer we verantwoordelijkheid nemen voor ons hart, gevoelig worden voor liefde en het toelaten, dan ontstaat er zijn vreemd, oncomfortabel, kwetsbaar gevoel. Het voelt alsof je in brandt staat. BRAND.
 
Het doet zeer! Onmeunig* zeer!
 
Hier kan je niet omheen.
 
We vinden het niet leuk om op deze manier te denken, want onze cultuur ziet de liefde als: “Geen man is je tranen waard en de enige die het wel waard is, laat je niet huilen.” We willen dit wanhopig geloven dat op een dag Liefde geen pijn zal doen wanneer de juiste omstandigheden er zijn.
 
Het probleem is hoe te meer we VERWACHTEN dat liefde geen pijn doet, des te meer het ons gaat TELEURSTELLEN. Hoe te meer we alle schoonheid en kracht gaan MISSEN die de liefde heeft te bieden.
 
De moeilijkste opdracht voor de mens is het houden van iemand anders. Het is de ultieme, laatste opdracht en het resultaat van alle voorbereidingen. Verwacht geen begrip, maar geloof in een liefde dat ligt te wachten op jou als een erfdeel en geloof dat in deze liefde de kracht en de rijkdom dat je het grootste avontuur kan beleven zonder er uit te hoeven stappen. (Onbekende Auteur)
 
Iemand liefhebben is dus de moeilijkste opdracht van ons leven. Het is de ultieme, de laatste en het bewijs. Het is werk. Liefde is niet gemakkelijk. Het gaat niet over rozen. Het doet zeer. Het doet ONMEUNIG zeer!
 
En toch wanneer we deze opdracht uitvoeren en leren lief te hebben, leren om verantwoordelijkheid te nemen voor ons hart, doet het niet minder zeer, maar het biedt ons een soort zoete bescherming aan ons. Het is als een erfenis, zoals de schrijver zei, dat zo ver rijkt om ons heen dat het ons verleden, ons heden en onze toekomst bedekt met een deken van liefde.
 
Er is gewoon geen mogelijkheid om er uit te stappen, want de liefde is zo groot en wonderbaarlijk.
 
Liefde is pijnlijk, maar omdat iets zeer doet, betekent niet dat het geen liefde is. Er zijn namelijk twee vormen van pijn in deze wereld.
 
De pijn van verandering of de pijn van stilstaan.
 
Liefde geeft ons altijd de keuze.
 
De pijn van de liefde, de pijn van verandering, is niet gemakkelijk, maar het is een gezonde, “ik ga leven” soort van pijn. Het is de pijn die je ervaart tijdens een goede work-out. Het is een goede worsteling.
 
Die andere pijn, is een “ik sta stil” soort van pijn. Dit is een pijn die voortkomt uit verwonding, een benauwende pijn, een verstijfende pijn, een “iets is hier niet oké” pijn. Dit is een pijn dat schreeuwt naar jouw hart: “Stop! Doe een stap terug! Loop weg! Neem een pauze! Maak ruimte!
 
Deze pijn is niet het gevolg van liefde.
 
Liefde transformeert ons wanneer we er open voor gaan staan, maar het dwingt ons niet.
Liefde manipuleert niet. Als jij van de liefde wegloopt, dan laat het je vrij.
 
Ik zeg niet dat de liefde nooit vasthoudt, nooit vecht. Natuurlijk doet de liefde dit. Maar nadat we gevochten hebben om de mensen waar we zo omgeven, om mensen dichtbij ons te houden, om de mensen te beschermen van hetgeen ze kapot maakt, zullen we op een dag wakker worden en realizeren dat liefde ook loslaten is, zodat ze leren hoe ze zichzelf kunnen liefhebben.
 
Wanneer ik leer om los te laten, des te meer liefde mijn leven binnenkomt.
<3 Silvana
* Onmeunig = Twents voor ongelofelijk 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *