Ik mis je lach | Groei

Ik mis je.

Weet je… ik mis je lach. Ik mis je wijsheid. Ik mis je stralende gerimpelde ogen en je glimlach. Ik mis hoe je elke keer weer met je armen wagenwijd open naar me toe stapte en zei: Wat ben je mooi, Noordenwind meisje.

Vandaag schrijf ik je gewoon omdat het tijd is, om los te laten en jou te laten zijn op dat plekje daarboven. Niet jou hier willen te hebben vanwege mijn gemis. Maar omdat ik verder wil groeien.

Ik weet in mijn hart dat je daar staat te juichen en stiekem die Grote Man daarboven lastig valt hoe trots je op mij bent en dat ik Hem nodig heb. Jij bent mijn voorbeeld op zoveel manieren. Hoe jij naar Tante Corrie Ten Boom keek, kijk ik naar jou. Ik ben niet geworden als jou, maar lijk in sommige manieren zoveel op jou.

Je hebt me geïnspireerd mooie man, met jouw hart voor mensen. Jouw rust en tijd die je neemt voor het proces. Jouw rust voor die interessante mensen. Jij was zo uniek, maar ook zo gezellig. Hoe vaak jij niet die schouder was waarop ik even huilde, of die hand op mijn schouder.

Ik mis je ontzettend gevatte humor en je liefdevolle schop onder mijn kont.

Als ik een toverstafje had, had ik jou teruggewenst voor één gesprekje, voor één schop onder mijn kont, voor één knuffel en een laatste ‘tot gauw’.

Ik mis je, lieve wijze man, tot gauw.

In memoriam

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *