Christenen en genegenheid

Mooi en geliefd mens,

Wanneer heb je voor het laatst oprechte genegenheid – een knuffel, een kus, een knipoog, een arm om je heen – bij christenen ervaren? Voor velen is een handreiking een norm geworden. We verwachten niets meer van elkaar en hierin is alles wat buiten dat concept wordt als raar gezien. De reden hiervan is om integer/deugdzaam/rechtvaardig – of welk naampje we hier aan bevestigen – te blijven.

Alleen denk ik dat we daar als christenen te ver in zijn gegaan en de balans weg is. We gebruiken het niet tonen van affectie om integer/deugdzaam/rechtvaardig blijven als een excuus om hierdoor de grootste les die je kan leren – namelijk elkaar volledig te leren kennen – weg te cijferen.

Jezus hield van het tonen van liefde en het is overduidelijk dat het hart van Vader God ons wil overspoelen met liefde.

Maar wat is de misvatting dan? Zetten we zonder genegenheid/het tonen van liefde een deel van Gods hart onbewust aan de kant?

Mijn overtuiging is dat God ons ook heeft gemaakt om mensen aan te raken met ontferming. Om alleen al te praten over de woorden: “En Jezus raakte …. aan” en “met ontferming bewogen” kan ik al een heel boek schrijven.

Als Jezus in de evangeliën veelvoudig ons laat zien dat we de mensen om ons heen mogen aanraken, waarom doen wij het als Christenen niet? In mijn werk kom ik christenen tegen het ongemakkelijk vinden wanneer iemand hun hand wat langer vast houdt dan normaal of wantrouwend wordt wanneer iemand hen met regelmaat een knuffel geeft. “Want wat mot die nou van me? Voor wat hoort wat kennen we in deze maatschappij alleen maar.”

Ik geloof wel wat ik ook in mijn werk zie, is dat we het verleerd zijn. Het lukt velen van ons niet meer om de ander te lezen, want we weten niet eens hoe we zelf zouden reageren. We weten niet meer hoe we de ander op een gezonde manier kunnen aanraken, omdat we bang zijn dat de ander ons zal kwetsen. We zijn bang dat de ander die cactus is die we niet kunnen knuffelen, terwijl vaak ons hart in stukjes uit elkaar ligt en juist liefde zo hart nodig heeft.

Misschien denk je wel, Sil, maar JIJ bent zo gemakkelijk in het contact met anderen! Juist omdat ik werk heb waarin veel ik veel werk met mensen met psychosociale problemen en non-verbale communicatie, zegt dit niet dat ik het makkelijk vind. Ik val nog regelmatig op mijn snufferd en prik me aan een cactus, maar daarin sta ik wel weer op en kijk ik naar de Persoon die onvoorwaardelijke liefde tot in perfectie uitvoert.

Ik hoop dat je mijn hart hierin hoort. Dit is geen veroordeling. Nee, ik hoop de kerk hierin zachtjes wakker te schudden of nog liever wakker te kussen met een heilige kus, zoals Paulus noemt in (Romeinen 16 en 2 Cor 13).

We geloven in de boodschap dat we geheiligd en gerechtvaardigd zijn, mogen we er dan ook vanuit gaan dat wanneer onze intenties oprecht en puur zijn, dat onze genegenheid niet seksueel is, maar ook puur en oprecht is? Waar is die onvoorwaardelijke liefde en acceptatie gebleven die de gebrokene van hart geneest? Mogen we ervan uitgaan dat wanneer we op een gezonde wijze genegenheid kunnen geven en ontvangen, we niet meer onze gebrek aan genegenheid op andere ongezondere manieren opvullen?

Mag ik je uitnodigen om samen met mij eens te kijken hoe je omgaat met de ander? Gebruik je de handdruk als een muur – KOM NIET DICHTERBIJ – of als een manier ter verbinding  – Hé, ik wil met je verbinden. Ik hou van je, zoals Vader God dat doet,” en namens Hem de stukjes van zijn/haar hart op te rapen.

Wat ik bid is dat jij je weer leert te verbinden en je liefde tonen. Wist je dat Vader God zo ontzettend gek is op onze liefde? Hij is de meest emotionele en liefdevolle Persoon in hemel en op aarde! Mogen we onszelf niet uitdagen om meer zoals Hem te zijn en liefde te tonen aan de mensen om ons heen?

Hou van Hem & hou van de ander zoals jezelf!

<3 Sil

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *